De belegeringen van Constantinopel, eerst door de Seldsjoeken, een volk van Turkse afkomst dat via de steppen van Zuid - Rusland vanachter de Kaspische Zee en het Aralmeer was gekomen, en vervolgens door de Ottomanen, waren de laatste gevolgen van de Westerse annexatie van dit Aziatische grondgebied.
De inneming van de stad in 1453 door Mehmet II ( Zoon van Bayazıt, die als Bajajet voorkomt in een toneelstuk van Racine ) maakte een eind aan dit fantastische en geestverrijkende avontuur dat dwars tegen de Geschiedenis inging.

Interieur Blauwe Moskee

Het Ottomanse bewind was al even heilzaam als de Byzantijnse romanisering. Soliman, de prachtlievende ( Süleyman II, 1520 - 1566 ), een uitzonderlijk heerser, zowel wetgever als veroveraar, gaf de kunsten een geweldige impuls. Zijn werk werd voortgezet door Selim II en zijn opvolgers. Maar aan het eind van de achttiende eeuw, na twee eeuwen van roemrijke macht, verzwakte ook het Ottomaanse rijk en raakte in verval. In 1918, viel het geheel uiteen en ontstond het moderne Turkije van Atatürk.

Lampekap van Aya Sofia

Om de weg te vinden in deze immense stad dients men twee zaken in het oog te houden. Ten eerste, de oude stad Istanbul is alleen op de rechteroever van de Gouden Hoorn te vinden!

Alles wat aan de andere kant van de Galatabrug ligt, is van recenter datum. Ten tweede, hoe dichter men bij de Zee van Marmara is, hoe ouder de wijken zijn ; de wijken die direct binnen de stadsmuren liggen ( en de stadsmuren zelf ) dateren uit de tijd dat stad werd ingenomen, in 1453. Het gebiet dat zeer zeker een bezoek verdient, is dus tamelijk beperkt en goed ingedeeld.

In een stad als deze zou men eigenlijk alles moeten bekijken. Maar de belandgijkste historische plaatsen liggen opeengepakt op de punt van het schiereiland, wat overeenkomt met de oude stad. Daar vindt men islamitische architectuur en overblijfselen uit se Oudheid. Het beroemst is de ' Blauwe Moskee ' ( Sultan Ahmet camii ). De vrijstaande moskee met haar grote voorhof werd tussen 1609 en 1616 gebouwd door de architect Mehmet Aga, en lerling van de grote Sinan. Een isliamitische moskee met zes minaretten vindt men alleen hier en in Mekka ( men bewert dan Ahmet een zevende minaret aan Mekka aanbood, om de zijne te kunnen bouwen ).

De buitenkant is grijs en ze dankt haar naam aan de mozaieken die de binnenmuren bedekken. Van hieruit vert ,rokken de karavanen met bedevaartgangers naar Mekka. Deze karavanen stelden zich op in de voorholf, waarlangs galerijen liggen bestaande uit 26 granieten zuilen die dertig koepels dragen, met in het midden een fontein. Het interieur maakt de moskee tot het meesterwerk van de Ottomaanse architectuur in Turkije : meer dan 20 000 blauwe en groene aardewerken tegels ( de kleuren van de profeet ), verlevendigd met rood, weerkaatsen er het gedempte licht dat door de 260 ramen valt